Jedno niekorzystne zdarzenie na wczesnym etapie rozwoju mózgu może doprowadzić do wielu wad biologicznych, wpływających na receptory, synapsy, produkcję neuropeptydów, odwzorowywanie korowe, konfiguracje zakrętów kory mózgowej itp. W każdej psychopatologii rozwojowej (w tym w autyzmie) nie powinniśmy oczekiwać wyłącznie jednej, ale wielu wad biologicznych. W wyniku kolejnych stadiów ujawniania, rozwoju i przeobrażania pod­czas epigenezy, niektóre ślady wczesnych lub pośrednich uwarunkowań biologicznych mogą ulec zanikowi, podczas gdy inne ślady pozostaną. Byłoby błędem odrzucać wadę biologiczną tylko dlatego, że nie wydaje się mieć żadnego oczywistego związku z innymi biologicznymi lub behawioralnymi anomaliami w badanym zaburzeniu. Takie wady biolo­giczne mogą być ostatnim śladem zanikającego stanu neurorozwojowego, a więc istotną „neuroarcheologiczną" wskazówką w neurorozwojowej historii zaburzenia u pacjentów. Każdy fakt biologiczny może pomóc w odkryciu istotnych części całej historii, nawet takie fakty biologiczne, które nie spełniają kryteriów spe­cyficzności, powszechności czy pierwszeństwa.